Ebu Duxhane (radi Allahu anhu)

Prej mesit të Luajve të Allahut ishte një Sahab me emrin Ebu Duxhane Samak bin Harsha (radi Allahu anha). Ai ishte prej Ansarëve dhe e pranoi Islamin në fillim të misionit të Pejgamberit (salAllahu alejhi ue selam).

Ai ishte i njohur për devotshmërin, fuqin dhe trimërin e tij në Xhihad. Kudo që e ndeshim emrin e tij në librat e Sunetit, ai mund të gjindet duke luftuar për Dinin e Allahut. Gjatë luftës së Uhudit, beteja e dytë më me rëndësi (pas fitores së Bedrit) Pejgamberi (salAllahu alejhi ue selam) i inkurajonte Shokët e tij që të luftojnë dhe i nxiste që të tregojn qëndrueshmëri dhe paluhatshmëri në Xhihad.

Ai fillio që ta plantoi shpirtin e guximit dhe trimëris në ta. Që ti nis dhe ti ndez ata dhe që ta mbajn zellin e tyre në luft, ai (salAllahu alejhi ue selam) e nxorri shpatën e tij, e mbajti atë në dorën e tij dhe i thirri Sahabët dhe ju tha: „Kush është i gatshëm që ta marr këtë shpatë dhe ta përmbush të drejtën e saj?“ Shumë Sahab u nisën për ta marrë ata. Në mesin e tyre ishin Ali bin Abi Talib, Ez-Zubair bin El-Auan dhe Umer bin El-Hatabi. Por nuk ju dha asnjërit prej tyre. Ebu Duxhane u ngrit dhe pyeti: „O i Dërguar i Allahut, cili është qmimi i saj?“ Pejgamberi (salAllahu alejhi ue selam) tha: „Eshtë që të qëllohen fytyrat e armikut me të derisa të thehet!“ Prandaj Ebu Duxhane tha: „O i Dërguar i Allahut, unë do ta marr atë për atë qmim.“ dhe atij iu dha shpata.

Ebu Duxhane ishte njeri i guximit i cili e kishte zakon që të qëndronte në luft me krenari dhe trimëri. Ai e kishte një shirit të kuq që e lidhte kokën e tij. Gjdoherë kur e kishte kokën e lidhur me shiritin e kuq të gjithë e dinin se ai ka vendosur të luftoi deri në vdekje. Prandaj Ebu Duxhane posa e muarr shpatën e Pejgamberit (salAllahu alejhi ue selam), ai e lidhi kokën e tij dhe filloi të ecte me krenari në mesin e Muxhahidëve. Duke e parë këtë Pejgamberi (salAllahu alejhi ue selam) tha: „Kjo është një mënyrë e ecjes të cilën Allahu nuk e pëlqen përveq se në raste të këtilla (Xhihad).“

Pastaj lufta filloi. Në këtë betejë, akte të panumërta të trimëris mund të vëreheshin prej disa Sahabëve. Ebu Duxhane i dalluar me shiritin e kuq të lidhur rreth kokës së tij, u nis përpara duke luftuar me shpatën e Pejgamberit (salAllahu alejhi ue selam). Ai ishte i vendosur që ta paguaj qmimin e saj me të gjithë llogarin. Ai i preu të gjithë mushrikët që i dilnin përball duke i coptuar dhe duke i shkapërderdhur radhët e tyre.

Ez-Zubair bin El-Auani tha: „Unë u ndieva i hidhëruar dhe i pa kurajo kur i Dërguar i Allahut (salAllahu alejhi ue selam) refuzoi që të ma jap shpatën mua por ia dha Ebu Duxhanes. Unë i thashë vetës: Unë jamë kusheriri i tij nga babai. Unë jamë kusheriri i tezës së tij Safijes. Gjithashtu jamë prej fisit të tij (Kurejsh). Para së gjithash unë isha i pari që e kërkova atë dhe prapseprap i dha përparësi atij. Pasha Allahun, unë do ta shikoj se si do ta përdorë atë. Pra unë i shkova pas atij dhe e shikova se si e nxirrte shiritin e tij të kuq dhe e vente në kokë. Duke e parë kështu, një Ansar tha: Ebu Duxhane e ka vu shiritin e kuq të vdekjes. Pastaj ai (Ebu Duxhane) u nis duke thënë me zë të lartë (në formë të poezis): Unë jamë ai me të cilin shoku më i ngusht (Pejgamberi salAllahu alejhi ue selam) ka bërë marrveshje me mua, kur ishim nën pemët e palmës në anën ë kodrës. Marrveshja ishte që unë nuk do të luftoi në prapavi po do të luftoi përpara heroikisht me shpatën e Allahut dhe të Dërguarit të Tij. Gjatë kësaj beteje askush nuk i qëndroi përball Ebu Duxhanes e të mbetet gjallë.“

Ishte një burr prej mesit të mushrikëve ku qëllimi i tij i vetëm ishte që ti mbyste Muslimanët e plagosur. Gjatë luftimeve, Ebu Duxhane iu afrua këtij personi; pra unë ( Ez-Zubair bin El-Auan ) iu luta Allahut që ata të hyjnë në luftime. Ata i filluan luftimet dhe i shkëmbyen dy të qëlluara shpate. Mushriki iu vërsul Ebu Duxhanes, por ai i iku atij dhe shpata e goditi mburojën e lëkurës së tij (të Ebu Duxhanes).

Shpata e mushrikit mbeti në mburojën e tij, Ebu Duxhane fuqimisht e goditi Kafirin me shpatën e tij dhe e mbyti. Pastaj në dendësin e betejës, ai u ngut që ta mbys një person i cili e nxiste armikun që të luftoi kundër Muslimanëve. Mbi këtë, personi u zbulua dhe ja ishte një grua. Ebu Duxhane e shpenzoi atë duke thënë, Unë e rrespektoi shumë shpatën e Pejgamberit (salAllahu alejhi ue selam) që ta përdori ndaj një gruaje. Ajo grua ishte Hind bint Utbah (gruaja e Ebu Sufjanit i cili e udhëheqte ushtrin e Kurejshitëve kundër Muslimanëve, ku më vonë u bë Musliman)

[Ibn Hisham Vëll. 2 faqe 68-69]“ Duke e përshkruar të njëjtin incident, Ez-Zubair bin El-Auan tha, Unë shikova se si po e ngriste shpatën mbi një pjes të flokëve të saj më pastaj e largoi. Unë thash me vete, Allahu dhe i Dërguari i Tij e din më së miri (d.m.th. pse ai nuk e mbyti atë) [Ibn Hisham Vëll. 2 faqe 68-69].

Para se të fillonte beteja e Uhudit, Pejgamberi (salAllahu alejhi ue selam) kishte urdhëruar një grup të njerëzve me shtiza që të qëndrojn në një anë të kodrës që ti ofrojn mbrojtje prapavis së ushtris Muslimane. Sidoqoft, kur Muslimanët filluan ti mundin armiqët e tyre, 40 prej njerëzve me shtiza zbritën tatposht kodrës për ta marrur pjesën e plaqkës së luftës. Kurejshitët e përdorën këtë rast që ti vihen nga mbrapa dhe ta sulmojn prapavin e ushtris së Muslimanëve. Derisa ata u afruan aq afër saqë ta sulmojn Pejgamberin e Shenjët (salAllahu alejhi ue selam), duke e plagosu ashpër atë. Gjatë atyre momenteve të vështira të jetës së të Dërguarit të Allahut (salAllahu alejhi ue selam) një grup i heronjëve Musliman u mblodh rreth Pejgamberit (salAllahu alejhi ue selam) duke formuar një mburoj për ta mbrojtur atë nga Kafirat. Në mesin e tyre ishte Ebu Duxhane. Ai qëndroi para të Dërguarit të Allahut (salAllahu alejhi ue selam) duke e mbrojtur atë nga shigjetat me shpinën e tij.

Derisa këto sulme po vazhdonin ndaj jetës së Pejgamberit (salAllahu alejhi ue selam), Uthman ibn Abdullah ibn Al-Mughirah (njëri prej armiqëve) iu afrua atij dhe u përpoq që ta mbyt atë. Por Al-Harith bin As-Simma i erdhi në mbrojtje atij duke i prer këmbën Uthmanit që e bëri atë të bie për toke. Pastaj El-Harithi e mbyti atë. Por një kalors tjetër nga Meka, e thirri Abdullah bin Xhabirin, e sulmoi Al-Harith bin As-Simma dhe e preu thellë në krahrorin e tij me shpatën e tij dhe ai (el-Harithi) u bart te kampi i Muslimanëve duke vujatur nga plag serioze.

Menjëherë pa asaj, Ebu Duxhane, me shiritin e kuq të lidhur rreth kokës dhe me shpatën e Pejgamberit (salAllahu alejhi ue selam) i erdhi Abdullah bin Xhabirit dhe ia këputi kokën e tij me një të qëlluar të vetme. Gjatë hutis të shkaktuar nga braktisja e pozicioneve të njerëzve me shtiza, shumë Sahab ranë shehid. Prandaj Kurejshitët filluan ti masakrojn trupat e tyre për ta qëtsuar krenarin e tyre ndaj humbjes së tyre në Bedër. Ka`b bin Masaid: „Unë isha njëri prej Muslimanëve që lufova në Uhud dhe isha dëshmitarë ndaj akteve barbarike të Kafirave në lidhje me masakrimin e trupave të vdekur, por u largova nga kjo anë se nuk mundja të qëndroi. Pastaj shikova një mushrik të gjatë dhe të fortë që po kalonte në mesin e Muslimanëve dhe thonte: Tuboi ata sikurse tubohen dhe prehen delet! “

Ngjajshëm shikova një Musliman të armatosur që po e priste atë. Unë eca drej atyre derisa qëndrova prapa atij (Muslimanit). Duke i krahasuar që të dy, unë konsiderova se Kafiri ishte superior ndaj atij tjetrit në armë dhe madhësi. Unë vazhdova ti shikoi ata, derisa ata filluan luftimet njëri me tjetrin. Muslimani e ngriti shpatën e tij lartë dhe e lëshoi fuqishëm në Kafirin, aq fuqishëm sa që këllëfi i ra nga beli dhe e ndau atë përgjysmë. Kur Muslimani e zbuloi fytyrën e tij, ai më shikoi mua dhe tha: „Qka mendon për atë, Kab? Unë jam Ebu Duxhane.“

Pasi që përfundoi beteja, në mbrëmje të asaj dite (d.m.th. të Shtunën, me shtat Sheval, 3 Hixhret), I Dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ue selam) arriti në Medine. Posa arriti në shtëpin e tij, ai ia dorëzoj shpatën e tij Fatimes dhe tha: „Oj bij, laje gjakun nga kjo shpatë. Pasha Allahun ka qen e dobishme për mua sot.“ Ali bin Abi Talibi gjithashtu ia dha asaj shpatën e tij dhe tha: „Dhe laje gjakun nga kjo shpatë gjithashtu. Pasha Allahun ka qen e dobishme për mua sot.“ Pra i Dërguari i Allahut (salAllahu alejhi ue selam) tha: „Sahl bin Hanif dhe Ebu Duxhane kan qenë trima sot në Xhihad njiashtu sikurse edhe ti.“

Pas vdekjes së Pejgamberit të Shenjët (salAllahu alejhi ue selam), gjatë Ebu Bekrit (radiAllahu anhu) si Halife, Ebu Duxhane luftoi derisa ra Shehid kundër ushtris së Musejlema el-kedhabit [gënjeshtarit i cili pohoi pejgamberllëk gjatë jetës së Pejgamberit (salAllahu alejhi ue selam) dhe luftoi kundër Sahabëve të tij kur Ebu Bekri ishte Halife].

Per ne, jeta e tij është trashëgim e sakrifikimit dhe mësim i trimëris dhe ashpërsis kundër Kufrit. Dhe për ushtarët e Allahut që e bartin „shiritin e kuq të vdekjes“ të kohës sonë ai është një shembull i përkryer i një Muxhahidi të vërtet. Mëshira e Allahut qoft mbi Ebu Duxhanen dhe Allahu e udhëzoft rinin tonë Muslimane drejt shembullit që ai e la mbrapa. Amiin